نظم
ارغوان
عبدالباري جهانيچي ارغوان ته ګورم
په هره پاڼه كي يې ځان وينمه
كله مي ځان كله جانان وينمه
غونچه غونچه وينم ګړېږي راته
ښاخله ښاخله ګورم نڅېږي راته
د ارغوان د سرو ګلونو سره مينه لرم
د ارغوان په سرو ګلونو كي مى وينه لرم
زه پر سره ګل د ارغوان مين يم
ما يې د سرو پاڼو تر سيوري لاندي
د سرو شرابو له جامونو سره
له ډكو ډكو ګيلاسونو سره
نيم له يارانو نيم له خپلو غزلونو سره
پر محتسب او پر زاهد خندلي
وچي رېښې مي د تقوا سوځلي
شونډي مي غبرګي د توبې ګنډلي
هيلي مي ټولي د كوثر وژلي
اوس مي شېبه شېبه يادېږي راته
اوس د ځوانيو شپې ژړېږي راته