غزل
بدلوې په دنيا دين و ايمان ولې
رحمان بابابدلوې په دنيا دين و ايمان ولې
نه پوهېږې په خپل سود و په زيان ولې
همېشه په ځای د شکر شکايت کړې
منکرېږي په عطا د سبحان ولې
در بخښلی خدای د هرې چارې توان دی
په ډېر توان کې خپسر بولې ناتوان ولې
مدام اوښکې تويوې د رزق له غمه
دُر گوهر په بها پلورې ارزان ولې
چې په هر بېگا سامان د هر سبا کړې
کور وکړ شوې د محشر په سامان ولې
هېڅ گياه له ځايه نه خوځي نم مومي
ته د رزق په طلب مږې جهان ولې
چې پخوا تر قضا خپله رضا غواړې
بې هوده په لوټو ولې اسمان ولې
په ژوند ومره چې د مرگ له غمه خلاص شې
اسان کار دې کړ په ځان باندې گران ولې
غيرې مينې دې په زړه باندې انبار کړې
په کعبه کې ننه باسې بتان ولې
زړه د نفس په پېروۍ در څخه لاړ شه
د خبيث په لاس دې ور کړ قرآن ولې
چې يوسف د حبشي په بها مومې
د مطلوب په طلب نه ښندې ځان ولې
بد، په پدو پښېماني کاندي رحمانه!
ته په خپلو بدو نه شوې پښېمان ولې