غزل
بخت دولت دا دواړه توکي فلکي دي
خوشحال خان خټکبخت دولت دا دواړه توکي فلکي دي
نه په ذات نه په ښايست په زيرکي دي
دم به نه وهې په دم وهل کې زيان دی
ننداره دې د جهان کا چې ذکي دي
غم، اندوه، شدت هغه وروړي خپل زړه ته
چې په کار د مشيت په زړه شکي دي
په يوه نسب کې نېک و بد پيدا شي
محمد و بولهب دواړه مکي دي
چې په عقل پوهه کم دي تر هلکو
نن هغه د دنيا مال لري لکي دي
د مردانو قدر ورک شو بلا دا شوه
چې په هر چا پورې ږيرې غيڼکي دي
چې دپلار په خوی پيدا دي هغه زويه
چې د مور په خوی پيدا شول کوسکي دي
څوک په غم د نام و ننگ په جهان راغلل
څوک په فکر د طباخ د ښانکي دي
هيچا ما سره ياري نه کړه تر سره
خټک واړه پوز پرېکړي بوڅکي دي
نه يې بوی شته نه يې رنگ شته نه يې خوند شته
حاسدان مې د سپلميه خټکي دي
په زمان، زمان يې څرخ وي و بل لور ته
اندېښنې د زړه په مثل توتکي دي
کله يو سر کله بل سر لکه کوډه
تدبيرونه د هلکو مردکي دي
رنگا رنگ ويل دې خدای لره خوشاله!
دا ويل دې لکه غشي ناوکي دي