غزل
بړ بړ رايشه نوروزه دل افروزه
خوشحال خان خټکبړ بړ رايشه نوروزه دل افروزه!
ستا په وخت مې اسوده شي سترگې، پوزه
ستا په وخت سترگې د باغ گلونه گوري
پوزه هم کاندي د بوی خوښي اندوزه
غوږ لا هم ستا له طفيله حظ حاصل کا
مغني شي عندليب په څو څو سوزه
په وصال د معشوقې عاشق فيروز شي
د گلزار په وخت بلبله وي فيروزه
خپل غوږونه ورته څک کړه، گوندې واروي
راز د مينې د بلبلو له للوزه
د نوروز له فيضه بوټی خالي نه وي
فيص يې رسي هم تر سپاندې، هم ترځوزه
که همه عمر د باغ گلونه گورم
زما خوا به پرې سړه نه شي هنوزه
د بهار هوا هر گوره ښه هوا ده
که آفت ورپسې ته نه وی تموزه!
په راتله ورلره ډېره خوښي راوړې
په خوشال باندې دې قدر دی نورزه!