غزل
چې اشنا يې ستمګر شي نو به څه کا
خاطر افریديچې اشنا يې ستمګر شي نو به څه کا
چې زخمي څوک په ځيګر شي نو به څه کا
انتظار چې د وصال په کومه شپه کړي
د بېلتون چې پرې سحر شي نو به څه کا
چې يې عمر ټول تېر کړی په پالنګ وي
ښه چې ځمکه يې بستر شي نو به څه کا
که ديدن د يار موندی په ډېر هنر شي
چې غماز د چا رهبر شي نو به څه کا
درد و غم چې يې ليدلی چرته نه وي
چې د غم سره يې سر شي نو به څه کا
که د هجر د نيزان نه امان غواړي
چې نصيب يې د سقر شي نو به څه کا
زه “خاطر” خو همېشه دغسې وايم
چې اشنا يې مرور شي نو به څه کا