غزل
همېشه مې تر پرهار وينې پرېږي
خوشحال خان خټکهمېشه مې تر پرهار وينې پرېږي
که هر څو باندې دارو ږدم نه لږېږي
که فرياد له درده کړم ملامت نه يم
چې پرهار په پرهار وشي خو خوږېږي
همېشه مې د يار ياد د زړه سبق شو
چې ډېر ډېر يې يادوم زړه مې خوږېږي
زړه مې گل د نيلوفر، مخ يې آفتاب دی
نيلوفر مې و آفتاب وته کږېږي
د خوشال د خوشاليې وخت همدا دی
چې رباب، سرينده جوړ سره غږېږي