غزل
چې د سوات د سيمې خاورې خوشال بوی کړې
خوشحال خان خټکچې د سوات د سيمې خاورې خوشال بوی کړې
يو سړی به ځنې نه وي وفادار
نخښه نه ولي همېش ليندۍ په سر
کله منځ، کله ښی کيڼ، کله لر بر
دا يو لحظه د هوښيار غلطي نه وي
يا هر گز دد لامبوزن نه وي خطر
په زمان کې به خپل ځان تر هر چا ښه کا
د سړي که لاس رسېږي په قدر
بخته! چېرې به له ورياه راښکاره شې
چې مې ښه تر عراقي شي لا ښه خر
دانشمند په خواري خوار جاهل کامران دی
د سړي طالع په کار دی، نه هنر
هنرمند سړی په هر ديار عزيز وي
په هر ځای قدرقيمت لري سره زر
د بلبلو په کار گل دی، نه دا نور څه
په چمن کې خار وخس، بلابتر
چې د زرکو ښکار په غره کې پيدا کيږي
باز په دا سبب نيولی دی لوی غر
اول فکر د زړه وکړه، بيا ويل کړه
کاتبان تر کښو پخوا وهي مسطر
هيڅ خبر د ورځو، شپو په حساب نه دی
همېشه ښه د خوشال خټک اختر