غزل
چې غم لري د مخ همدا وصال بس
خوشحال خان خټکچې غم لري د مخ همدا وصال بس
اندېښنه يې دجمال د خط و خال بس
بادشاهان دې زر زري جامې اغوندي
د قانع گدا په شا باندې يو شال بس
په بهاندو اوبو کښېنه، ننداره کړه
د جهان د تېرېدلو دا مثال بس
خو يوه گېډه خواړه، دوه، درې خرڅوړي
که دانا يې په جهان کې داجنجال بس
و حريص وته درست مال د دنيا لږ دی
و قانع ته يو فلوس د دنيا مال بس
زاهد سترگې ترې پوښي، زه کښلي گورم
که جنت لره مې بيايي دا وبال بس
که لايق يې د جمال د ليدو نه يم
که يې بيا موم وصال په خوب و خيال بس
دواړه کونه د هغو چې يې طلب کا
ستا د سترگو ننداره د خوار خوشال بس