غزل
چې په ښکليو زما مينه ازلي شوه
امیر حمزه شینواریچې په ښکليو زما مينه ازلي شوه
خود بخود جفا د ښکليو ابدي شوه
نمر د مينې مې راخېژي که پرېوځي
چې فضا زما د سترگو شفقي شوه
چې په زور کې زما سوال او ستا انکار شول
نن خبره د لري او د بري شوه
اوس له ياره زيات په تا غمه مېن شوم
سوال به نه کړم که دعا مې اثري شوه
د اميد هوا مې ستا د ديد د سترگو
په ورشو د زړه ښکالو دغرڅني شوه
په کسانو کې وم کس په بې کسۍ کې
اوس چې کس شوم د کسانو بې کسي شوه
چې ډېر ډېر دې په ديدن سېرابولم
اوس مې تنده د خواهش بې رغبتي شوه
ستا په مخ اوښکې روانې وې موسکۍ شوې
ژړا څه وه چې خندا دې نمکي شوه
چې حاصل ترې خوشحالي د همېشه وه
حمزه! مينه د غمونو مقتضي شوه