چې توبه به ما کوله ستا له عشقه په ځوانۍ کې

چې توبه به ما کوله ستا له عشقه په ځوانۍ کې

عقله څه شوې چې مې مل وې په حالت د نادانۍ کې

آيينه د زړه مې ډکه، له هر څيزه ده هم نه ده

پټ د هر څيز حقيقت دی، په پرده د حيرانۍ کې

که خبر د وصال راغی، کډې مه باروه غمه

په مشکل کې مې همدمه، رانه ځي په اسانۍ کې

لکه وي زنځير د موج، زه له خپل روانه عمره

تاو راتاو شومه تر هغې چې شوم ورک په روانۍ کې

ستا جمال غافلوونکی او زما ځواني بې صبره

خوب د وصل مې ونه ليد، که اوده وم په ځوانۍ کې

موسکی مخ پرې خورې زلفې، تصور دې هسې وايي

خوشحالي د جمعيت ده په برهمه پرېشانۍ کې

هسې زه په يو ديدن دې کړم تصوير آيينه مخيه

چې تتېږم او ورانېږم، نشته فرق په حيرانۍ کې

د نظر لمن دې راښکه، لاړې تېر شوې ښه ده ښه ده

گويا ستا رسوايي نشته، د حمزه په عريانۍ کې