نظم
چې تراش خراش يې رشک د آيينې کا
امیر حمزه شینواریچې تراش خراش يې رشک د آيينې کا
پکې ځای به شي که عکس ټول جهان شي
گوزارونه دې کړي پلک د حوادثو
د حواسو جمعيت ورته سندان شي
څوک به پورته پخپل مخ د بل توکل کړي
خو بس هغه چې علي شاه مردان شي
چې کاروان د زغم يې راشي د زړه سرای ته
گران که جنس د ارتقاء دی خو ارزان شي
تېرول، جمع کول دي، ډېرول دي
د اجناسو په کثرت مکان دوکان شي
زړه چې لوی وي د غم چغو ته گنبد وي
زړه چې تنگ وي، زغم يې نه وي بيابان شي
حمزه داړې دي، ولاړ قامونه واړه
چې تر منځ يې شي پرېشان لکه زبان شي