غزل
چې يې خونه د سېلاب په مخ شوه لکه
رحمان باباچې يې خونه د سېلاب په مخ شوه لکه
د حباب تماشه گوره تر د مکه
هېڅ په کار نه ده ويسا د پاڼ په سوري
که تر لاندې وي داوسپنو گوډيکه
دا د لاندې به همه واړه چيت پيت شي
مگر سر وي چا وکښلی تر فلکه
چې په اصل خدای نسکور دی پيدا کړی
څوک به څه خوري د سپهر له ښانکه
چې دښمن يې دوست نمای وي اړولی
د هغه احتياط بويه له کومکه
راشه واچوه د نفس و خولې ته خاورې
څو دې نه ده خوله د گور په خاورو ډکه
هر چې ډکه يې د گور په خاورو خوله شي
په هغو باندې حرام ده نوره ځکه
که نور څوک و مبارکۍ کا وبله نورې
و رحمان ته دې خپل يار وي و مبارکه