غزل
دا چې مست په ميو راغی يار د چا دی
رحمان بابادا چې مست په ميو راغی يار د چا دی
بيا به تاخت کا په کوم غولي وار دچا دی
چې زړه سوی يې د حرم په صيد نه شي
دا د غشي بې صرفې گوزار د چا دی
ما خونه دي څوک بې وجهې آزاد کړي
دا چې ما آزار وي آزار د چا دی
چې يې درست جهان د مخ په رڼا زيست کا
دا آفتاب غوندې روښان رخسار د چا دی
چې بلبل يې رسېدی تر گله نه شي
دا دننه په حرم گلزار د چا دی
چې هېڅ ترس په زړه کې نه لري رحمانه!
دا ناترس او بې پروا نگار دچا دی