غزل
د غليم سره به نه کا مکر، دروه
خوشحال خان خټکد غليم سره به نه کا مکر، دروه
مگر ډېر تر بلا تېر، په عقل پوه
بدخويي به د خپلوانو سره څو کا
چې په خپله په خپل ځان پسندي اندوه
ما چې وليدل اتلس زره قومه
د خپل ذات سره الفت کا هر گروه
دمحنت په وخت يو مل راسره نشته
د راحت په وخت زرگونه وو انبوه
په خوښيه کې زاړه لکه زلفي شي
ځوان زلمي تر زاړه لا کاندي ستوه
د گوزار په ځای اوس نه وينم هوسيې
په ځوانۍ مې که کبلی ليده په کروه
غر به هم لکه ويښته هسې نری کا
که غمونه د خوشال کښېږدې په کوه