د ژوندون رگونه تار ستا د اوربل دي

د ژوندون رگونه تار ستا د اوربل دي

هم زما خسته حيران دي، نه د بل دي

په بڼو مې په سينه، په سينه وله!

موسېده دې د سينې د درد تبل دي

ستا د سترگو تر صفت به نه رسېږي

سحر گر که صفت شوي د بابل دي

مگر ما سره يې مينه په دروغ ده

چې د سترگو يې و بل وته ځمبل دي

په دا هسې سخت اهاړ مخ د هغوی دی

چې نصيب يې سړې واورې د کابل دي

دا همه اثر د خاورو، د اوبو دی

چې په کښته ولې لاړې د کبل دي

د خوشال غوندې به کوچ ځنې، بېل نه کا

شاعران چې د خبرو په شاربل دي