نظم
د قدرت نشه
عبدالباري جهانيپخوانيو زمانو كي يو لوى ښار و
چېرته ليري په شنو غرونو كي ايسار و
له نړۍ څخه يې بېل وه عادتونه
له مخلوقه يې جلا وه رواجونه
يو يې دا و له سلګونو رواجونو
پاچهي به هيچا نه كړل په كلونو
نه له پلاره پاتېده پاچهي زوى ته
نه هوس د ميراث پاته كم او لوى ته
په دې ښار كي يې جوړ كړى يو ميدان و
د ښار ټولو اوسېدونكو ته عيان و
هري درې مياشتي ميدان كي غونډېدله
د قاضي مخي ته ټول حاضرېدله
لوى قاضي به ګيند را خوشي پر ميدان كړ
او جارچي به په هغه ګړي اعلان كړ
كه هر چا كړ دا ګيند پورته زموږ پاچا دى
پوره درې مياشتي امير دى زموږ پېشوا دى