د شنو ښاخلو کوډله

لکه ماشوم په لويه لار کي ناست يم

د خاورو کور جوړوم

يوه کلا ورکي هم بله کلا

او د کلا يوه ګوښه کي چيرته

د ټولو خلکو له نظره ليري

د يوې وني شا ته

د شنو ښاخلو کوډله

او د خيالونو په دنيا کي

له غمونو ليري

د بېلتانه او د جفا نومونه

د خپلي ميني په لمبه سوځوم

درنژدې کېږم درنه خوله غواړمه

ته هم د سترګو لاندي ګورې راته

او په موسکا کي مي دربولې څنګ ته

د دريو څلورو لارويو ډله

زما د خيالونو له نړيه بېګانه وګړي

د شنو ښاخلو پر کوډل پلونه ايږدي

زما د خيالونو له جنته هديره جوړوي

او بې پروا رهي دي

لا يې د مستو خنداګانو آواز

په غوږو اورم

چي له سره څخه

له خپله ځانه بېخبره غوندي

يو کلا ورکي هم بله کلا