غزل
دوې دې تورې سترگې لکه دوې تورې بلا
خوشحال خان خټکدوې دې تورې سترگې لکه دوې تورې بلا
دوې دې تورې وروځې لکه دوې تورې بر ملا
بيا دې تور باڼه د دواړو سترگو کربلا
بيا دې تور زلفې تر ښامارو بد بلا
له هسې رنگه حاله، راته ووايه اصلا
د هغو به څه احوال شي چې په تا وي مبتلا
عاشقان دې واړه سر کړل همېشه په واوېلا
چې هسې رنگ ستم به په هېچا نه وي اصلا
د خاطر بخڅه مې هسې تا خالې کړله تالا
لکه غل د خپلې خونې همېشه روږدی په غلا
نه به بل څه و کښي نه به کاندي نور املا
دا بنده خوشال او ستا له عشقه مشغولا