دومره رانه پټ دومره ښکاره لکه خيال يې

دومره رانه پټ دومره ښکاره لکه خيال يې

دومره راڅرگند يې دومره پټ لکه جمال يې

نوم دې چې څوک واخلي وازه خوله ورک مې ځمبار شي

گرځي مې په ژبه د حيرت هغه سوال يې

ته يې تصور د مخ دزلفو دې شپه ورځ وی

تېر نه شوې په ماته هغه دولس مياشتې کال يې

شته د غم وريځ مې په زړه هم د اوښکو څاڅکي

دې خوا کړه ليندې وروځې په ما دبوډۍ ټال يې

مخکې مې ازمېښت د پاره ژرنده د رستم وې

گوره بهانه اوس امتحان لره غربال يې

تش اسوېلي نه ځي د ليلی د زړه محمل ته

تېره قافله شي ته غبار يې په دنبال يې

تا وته خو دا خلک جميل وايي بې حده

وايه چې بيا ولې خوار حمزه لره جلال يې