غزل
گله ! ته چې زېبا يې ددې چمن يې
خوشحال خان خټکگله ! ته چې زېبا يې ددې چمن يې
خار و خس وته په څه په خنديدن يې
د خپل ځان په قدر ولې نه پوهېږي
په دا باغ کې خو يو ته نازکبدن يې
د بلبلو ږغ به تل درباندې نه وي
کښليه گله! په وفا کې مبرهن يې
په خپل بوی د بلبلانو خاطر خوښ کړه
يو څو ورځې چې تازه په دا گلشن يې
که جفا دې چا ته وايم شمار يې نشته
په دا هومره ستمونو جان من يې
چې د يارله جوره چا وته ژړا کړې
د يارۍ بلا په تا شه دروغجن يې
په يارۍ پورې دې پېچمې کا خوشاله!
فکر ښه وکړه په چا باندې مين يې