نظم
حق د دروېشانو
خوشحال خان خټکفرض دی حق د دروېشانو
په همه توانگرانو
خدای چې مال و چاته ور کا
په نادار دې نظر کا
د دروېش چې څه حاجت وي
پرې دې هومره سخاوت کا
که زکات که صدقه وي
که خيرات که نفقه وي
چې دروېش وته رسېږي
دولتمند دې هوسېږي
چې محتاج د دروېش نه شه
بل دروېش محتاج دده شه
بل چې ور کړه په دروېش کا
ځان دا ځل د خدای په وېش کا
ور کړه کله حبطه وي
لس دلې هورې اوبه وي
دروېشان هديه دخدای دي
په سايه لکه همای دي
د همای سايه نادره
گوره چېرته شي حاضره
ورکوه زاغ و زغن ته
هر مارغه سايه فگن ته
گوندې وي چې ستا په لومه
همای رای شي له کومه
د دروېش د زړه ساتنه
غنيمت گڼه لا کنه
د دروېش خاطر که ښاد کا
درست حاصل د زړه مراد کا
چې دروېش له چا آزار شي
په دنيا په دين به خوار شي
څوک چې يو دروېش آزار کا
قتل عام ملک هزار کا