نظم
ژړا د خط په راتله
خوشحال خان خټکپس له ډيره انتظاره
ډيرې مياشتې ډېر نهاره
چې قاصد راوړي خطونه
خوځوم دخط پېچونه
په هر پېچ غوځار اوه شي
لوند د سترگو په اوبه شي
په هر حرف چې اوښې څاڅي
ځينې نور خرفونه پاڅي
الف"شين"کاندي"ر"ف" کا
بې "ن" کاندي "د"ر" کا
هر هر حرف سره تاو تاو شي
جيم تې کاندي "ر" واو شي
که يې لولم خط لمدېږي
که يې نه لولم دم خېژي
يو رويمال په اوښو تر کړم
په خبرو زړه لر بر کړم
ځينې لوستي څه نا لوستي
چا له منځه نه اخيستي
چې مې فهم څه څو نور شي
غم د غريو مې څه خو خور شي
بيا راوغواړم خطونه
ښه يې پوه شم له مضمونه
لکه څوک واورو وهلی
په اور واړه غوړېدلی
اول اور ورباندې خوږ وي
ولې بيا ورباندې کوږ وي
په راتله دخط خوشال شم
له مضمونه يې بد حال شم
همگي له پېچ و خم
نه وي سطر په کې سم
همگي د ذل ذالونه
په کې نه د دل دالونه
همگي د سم سينونه
په کې نه د شم شينونه
باندې نه ش ي اوبه تلې
لا لمبې شي په زړه بلې
په خپل ځان پروادار نه يم
ښه خبر ته په کار نه يم
نه خوښي د حبيبانو
نه زوال د رقيبانو
زړه په کوم توکي خوشال شي
لا په غم کې پايمال شي
چې رونق ښه وي د گلو
خوشالي وي په بلبلو
چې گلونه پژمرده شي
عندليب لکه مرده شي
دا دوه توکه مې په ياد دي
نور همه خبرې باد دي
يا وصال د حبيبانو
يا زوال د رقيبانو
چرخ زر که سره واوړي
هر چې وي په پر کې راوړي