جنون

پرېږدئ چي دا توري توپاني ورېځي

بيا د شنه آسمان کنارې ونيسي

پرېږدئ د وحشت دا لېونۍ څپې

وڅرخي راتاو سي ګردابونه سي

ډوبي کړي د ژوند بېړۍ

غرق سي د هستۍ مفهوم

سره سي د افق لمن

توی سره د غروب اوښکي

پرېږدئ ګناهونه رانه وتښتي

پرېږدئ جهنم راباندي ستړی سي

پرېږدئ چنګېزي منګولي سرې سي بيا

پرېږدئ انساني چيغي خاموشي سي

ړنګي سي د ژوند نغمې

وخوځي د مرګ څپې

مستي سي موجونه سي

جوړ ترې سېلابونه سي

پورته توپانونه سي

ويښ سي شيطاني ارواح

وګرځي راوګرځي

وغړومبېږي وخوځي

کور د څښتن وسوځي

پورته سي د مرګ چيغي

څيري سي نازک زړونه

ورانه سي پر شونډو زمزمه د ژوند

چوپي سي نيمګړي سي نغمې پسي

پرېږدئ چي د ټانک تر آهنينو پښو

لاندي سي نازکي د ځوانۍ هيلي

وسوځي وزر د فردوسي قاصد

پرېږدئ چي د توپ تر اورنۍ سينې

سرې لمبې راوالوزي

پرېږدئ د اټوم د خرمستۍ بچي

ورانه کي تالا کي د ورورۍ نړۍ

ړنګه سي د ژوند د تمدن لاره

هېره سي د عشق او پيوستون کړۍ

عقل د جنون و کور ته ننوزي

پوه سي د آدم دا آدمسوز بچي

څه شي يې وژلی دئ؟

څه شي يې سوځلی دئ؟

ولي يې وران کړی دئ؟

ولي يې د ژوند ترانې چوپي کړې؟

ولي يې د عشق نغمې خاموشي کړې؟

ولي يې د ميني د جنت تر څنګ؟

اور د دښمنۍ او عداوت بل کی؟