غزل
که نظر کا څوک په کار د دروېشانو
رحمان باباکه نظر کا څوک په کار د دروېشانو
خود به وويني وقار د دروېشانو
په دغه لارې به ورشي خدای رسول ته
که څوک يون کاندي په لار د دروېشانو
هر گفتار به يې د خدای په در قبول وي
چې قبول يې وي گفتار د درويشانو
هسې گرم بازار بل په جهان نشته
لکه گرم دی بازار د دروېشانو
په يوه قدم تر عرشه پورې رسي
ما ليدلی دی رفتار د دروېشانو
هومره خلک يې زيارت کا پس له مرگه
چې بازار وي په مزار د دروېشانو
بادشاهان ددې دنيا واړه پراته دي
لکه خاورې په دربار د دروېشانو
هر بهار لره خزان په جهان شته دی
خزان نه لري بهار د دروېشانو
د جنت د باغ گلونه به يې هېر شي
که څوک وويني گلزار د دروېشانو
چې دنيا يې کړه د خدای د پاره ترکه
صد رحمت شه په روزگار د دروېشانو
د قارون و حال ته گوره حال يې څه شه
راشه مه کوه انکار دروېشانو
په هر چا چې د غضب لينده کا ښځه
خطا نه درومي گذار د دروېشانو
که د زړه سترگې بينا وي وبه ويني
لکه نمر هسې انوار د دروېشانو
که دې زړه وي چې دې زنگ شي د زړه لرې
راشه وگوره ديدار د دروېشانو
که مراد دنياوي اُخروي غواړې
هرگز مه پرېږده جوار د دروېشانو
درست ديوان د رحمان ځار تر دا غزل شه
چې بيان يې کړ کردار د دروېشانو