غزل

که قدم دې د وفا په لارې ټينگ کړ

خوشحال خان خټک

که قدم دې د وفا په لارې ټينگ کړ

د خوشال په پوهه دا ده رستمي

راشه گوره! خلقه نصيب په څو خوري

تورې نو رځوانان وهي منصب سدو خوري

په غارونو کې مزري څټي منگولې

په تياره کې د گردې وازدې پيشو خوري

هغه ډک طباخ په سپي خوړلی ښه دی

چې تر څنگ يې د عورتو په سوپرو خوري

لکه څوک چې ډک چلم څکوي په غم کې

فراقجن هسې لوگی د اندېښنو خوري

د فلک د ناقابل سره غيرت دی

ناقابل به د نباتو حلوا څو خوري

لا به کله هغه گنج ورکوې بخته!

چې خوشال به يې په پليو په سورو خوري