که يو گل و ماته راکړې دخپل باغ

که يو گل و ماته راکړې دخپل باغ

خدای دې تا ترو تازه لري تل باغ

ستا له باغه يو گل ما لره دولت دی

په په سل رنگه گلونه د بل باغ

چې ورتله دې باندې نه وي، سپېره ډاگ وي

په راتله دې شي درست ملک و بورجل باغ

په خوږو خوږو مېوو، په گلو ډک وي

چې ښکاره کړې راته ته په ښکنځل باغ

د ښه مخ دگلستان بلا هجران دی

تل گلونه په خزان رېژول باغ

نور باغونه د نوروز په وخت غوړيږي

په اهار کا غوړېده د کابل باغ

همېشه به پرې نارې وي د بلبلو

دا چې ساز کړ نن خوشال په ويل باغ