خاونده، بیا پسرلی شو

خاونده، بیا پسرلی شو، دنیا یو کال واړوه

چا په ژړا واړوه، چا په وصال واړوه

چا د نټو په شان په ساګ او دال واړوه

چا د صاحب په شان د بل په مال واړوه

څوک په سفر لاړل، بلخوا یې مال واړوه

چا د جانان په سر د خاورو شال واړوه

چا د ګنګرو په شان په شرنګا شرنګ تېر کړ

چا د سپوږمۍ په شان په رڼا رنګ تېر کړ

او غني دا هم ربه لکه پخوا واړوه

څه یې په خندا واړوه، څه یې په ژړا واړوه