غزل
خدای چې تار په تار ياران بيا سره ټول کا
خوشحال خان خټکخدای چې تار په تار ياران بيا سره ټول کا
تورې خاورې به په سر د رنتبول کا
د جهان غمونه يو سر، زما بل سر
که سړی يې د باور په تله تول کا
نه مې يار نه مې غمخوار شته په دا غم کې
لکه بې اوبو څوک بند په گرم چول کا
که په پوهه کې دانا د زمانې وي
د زړه غم يې تر هلکو گچو گول کا
چې يې ډول واهه زما په دلگيرۍ
اوس دې ترپه، نڅا هم په دغه ډول کا
چې مستان د يوه جام دي غم يې نشته
که هرڅو يې زمانه په لاس کچکول کا
د پساله صفت يې شي د رنگ يې نه شي
څوک چې پورې په بدرنگه ناوې پسول کا
که د اوسپنو کلا وي چې بخت يار شي
خاوند خدای به يې اسانه لکه شپول کا
چې گلونه د بهار واړه تمام شي
د زړه سود شيدا بلبله په خټول کا
خال يې مست خوني هاتي سنبال کړی
چې ښکاره شي شا به ورته دغم غول کا
د خوشال د رنځ علاج په يوه خدای شي
چې له درده سره تل ښوري اشول کا