غزل
له هغو سره به څه فکر د يار وي
رحمان باباله هغو سره به څه فکر د يار وي
چې ياران ئې په هر لور هــزار هـزار وي
په اشنا پسې ويشتلی هم هغه وي
چې لــــه نـــــورې اشنائۍ ئې استغفار وي
صبوري او قـداري دې پــه ما زوم شي
که بې تا به مې يا صبر يا قــرار وي
هر ژوندون د يار په وصل ښائيســــته وي
بې مينه که ژوندون وي څه پـکار دی
که ديار له لاسه اور په ما بلېــږي
هغه اور دې عاشقانو ته ګُلزاروي
په يارۍ کې آزار نشته خدائ دې نه کا
که ذره به زمــــــــــا زړه له تا آزار وي
و هغو ته عــــــاشـــــق نـــــــه ويئـــــلئ بويه
چې ئې فکر يا د سر يا د دستـــــــــــــار وي
ځائ ئې اور شي چې زنارې شي پــــه غاړه
ولې نه چې ستا د زُلـــــــــفو زنــــاردار وي
ستا د زُلفو زناردار که په اور ســــــــــوزي
هغه اور به هم رښتيا ستا د رُخـــــــسار وي
هغه جونه به ليلا غوندې رســــــواشـــــــي
چې رحمان غوندې مجنون ئې په ديار وي