نظم
لوبه
عبدالباري جهانيتا خو به زر ځله پر مخ باندي وهلى يمه ـ
تا به په سرو سترګو شړلى يمه ـ
ترټلى يمه ـ
ته به زما مينه ځوانيمرګه بولې ـ
او زما داستان به درته ختم ښکاري ـ
خو زما په وينه کي د ميني اور ځالۍ کړېده ـ
داسي لمبه ده چي ما هم سوځوي ـ
او د زمان زمهرير ـ
هغه بڅري سړولاى نه سي ـ
زه له نصيبه مرور ـ
زما د سرکښي ميني ـ
زما د مغروري ککرۍ او بې پروا لېونتوب ـ
د خپل قسمت پخلا کول نه دي زده ـ
ما چي فلک په غشو ولي زه يې هم ولمه ـ
او لا لرمه په تيرکش کي غشي ـ
زمانه! زما لوبه لا ختمه نه ده ـ
يو ځلي بيا در وزم ـ
زه به در وزم ـ
زه به چيغي وهم ـ
او د تقدير سره د جنګ پر ميدان ـ
د تندي نښي بدلول غواړمه ـ
هغه جنون چي په نامه يې هستېدلى يمه ـ
اظهارومه او ښيمه درته ـ
چي ستا ځنځير مي لېونتوب ايسارولاى نه سي ـ
ستا زولنې مي له دې لاري اړولاى نه سي ـ
زه به دروزم ـ
او د جنګ پر ميدان ـ
د خپلي ميني ازمېيل غواړمه ـ