ما فراق د حبيبانو ژړوي

ما فراق د حبيبانو ژړوي

زړه په ما د رقيبانو سړوي

چې سېلاب زما د اوښکو را روان شي

عمارت زما د صبر نړوي

عشق زما په عقل وکړې هسې چارې

چې هلک مې په خبرو اړوي

مه هجران وای، مه دده ترخه غمونه

چې مې تل له خواږه عمره مړوي

د فراق په شپه يې خوب په ما حرام کړ

دايم مالگې مې په سترگو دوړوي

په پيغام يې د وصال هسې تازه شم

لکه باد د گل غوټيه غوړوي

يمه پوخ د عشق په کار لکه کودړی

نور مې څه دغم و اور ته کړوي

په ليدو پسې يې مرم، سخ د هغو دی

چې و مخ وته يې سترگې غړوي

که د زړه په محبت شي خوشال ځوان دی

په دا سپين ويښته يې خلق زړوي