ما شراب خوړلي نه ، په حد واهه شم

ما شراب خوړلـــــي نه ، په حـــد واهـه شم

كــــــه يـې وخــورم ، خبـــر نه يم چــې به څه شم

په هر لـــــــوري چـې نظر كوم اغيـار دى

د زړه حـال وچـاته وويلـى نه شم

زمانـــــــې راباندې وكـړې هسې چـارې

لكـه در د خرمهرو ســــره پييه شــم

د اورنگ پادشاه په دور عدل نشته

تر طناب لاندې په شهـر كې لوټه شـم

كه د رنـځ دارو مې كړې طبيه ! وخت دى

هاله ستـا دارو ومه شه چې په تله شم

خپل خوني وچاته څه ښايم په گوته

چې د چا د لاسه مرمه ، خود ليده شم

درسته شپه لكه اغزي په زړه څرخيـږي

د فراق غمونه ، څرنگه اوده شم

هېڅ په سترگو ليده نشي ، يو قصاب دى

نه يې لاس نه يې چـــاړه ، په زړه ورژه شـــــــم

لكه و په هغه شـان په وفا ټينگ دى

چې تر يار يې خجل نه كړم ځار تر زړه شـــــــم

په دا لـوڅو پـــــــــوڅو نه رسم تر ســــــــرايه

د سيميـا علم مې نشته ، چې مرغه شـــــــم

خلق تشې تسې كا، زه له ځلې

د هلك غوندې د هر سـړي په خوله شم

الهــداد چې بند په بند گوتې په تار ږدي

د خوږ زړه دمه مې شــي ، څه خو تابه شـــــــم

نه شېخـــان ، نه طبيبـان ، نه ساحـــران شته

چې له دې رنځه د چـــــــا په سبب ښه شـــــــم

زه خوشحال له نورو څه لره فريـاد كړم

په زړه زړه واړه په خپل غشې ويشته شـــــم