ما شراب خوړلي نه ، په حد واهه شم

ما شراب خوړلي نه ، په حد واهه شم

كه يې وخورم ، خبر نه يم چې به څه شم

په هر لوري چې نظر كوم اغيار دى

د زړه حال وچاته وويلى نه شم

زمانې راباندې وكړې هسې چارې

لكه در د خرمهرو سره پييه شم

د اورنگ پادشاه په دور عدل نشته

تر طناب لاندې په شهر كې لوټه شم

كه د رنځ دارو مې كړې طبيه ! وخت دى

هاله ستا دارو ومه شه چې په تله شم

خپل خوني وچاته څه ښايم په گوته

چې د چا د لاسه مرمه ، خود ليده شم

درسته شپه لكه اغزي په زړه څرخيږي

د فراق غمونه ، څرنگه اوده شم

هېڅ په سترگو ليده نشي ، يو قصاب دى

نه يې لاس نه يې چاړه ، په زړه ورژه شم

لكه و په هغه شان په وفا ټينگ دى

چې تر يار يې خجل نه كړم ځار تر زړه شم

په دا لوڅو پوڅو نه رسم تر سرايه

د سيميا علم مې نشته ، چې مرغه شم

خلق تشې تسې كا، زه له ځلې

د هلك غوندې د هر سړي په خوله شم

الهداد چې بند په بند گوتې په تار ږدي

د خوږ زړه دمه مې شي ، څه خو تابه شم

نه شېخان ، نه طبيبان ، نه ساحران شته

چې له دې رنځه د چا په سبب ښه شم

زه خوشحال له نورو څه لره فرياد كړم

په زړه زړه واړه په خپل غشې ويشته شم