نن څه به د باصر نه درته ووايم چې څه و

نن څه به د باصر نه درته ووايم چې څه و

هېڅ بد په دې کې نشته چې دا ووايم چې څه و

يو گل و خو نرگس غوندې يې سترگې ټيټې نه وې

اشنا ته چې په ترڅ يې نه کتل هغه لېمه و

چې گډ به په سخن شو، تر پايه به زبان شو

چې وخت به داحساس شو سر تر پايه به يو زړه و

مرغۍ ته د سخن به يې چې ويړ کړو دام د فکر

کتل به ورته ما، چې نه به ويښ نه به اوده و

ناقص به يې اعلی کړلو چې ور به يې قلم کړو

پخپله يې دا نقص چې يې په لاس کې قلم نه و

و (د) آيينې غوندې ظاهر باطن يې يو و

هېچ فرق يې نه کېده کوم يې مخ او کوم يې زړه و

ورځ به ورځ يې تله د الفت چې درنېدله

شايد چې دا سبب و چې له مونږه نه په تله و

د هغه ښکلي لفظ غوندې چې ځلند په ادب وي

باصر له هر څه وړاندې جوړ اجل ته ور په خوله و

حمزه د ژوند کمند يې ښه ليدو چې دا دی شلېږي

باصر يې پروا نه کړه مخ په پورته په خاته و