په وار وار دې دخندا منت راباندې

په وار وار دې دخندا منت راباندې

چې له ورايه راښکاره شې راته خاندې

چې يې زړه تر کاڼي سخت دی، پرې مين شوم

لاس دې نه شي د سړي تر کاڼي لاندې

چې بل مخ وته نظر کړم! د هداد شم

تورې زلفې يې دورې دي اوېزاندې

چې يې توره د غمزو راته تېره کړه

اوس خوبهه شهيدي ده ستا د وړاندې

رنگ و بوی دې د خپل ځان هسې پيدا کا

که په رنگ د ياسمين دی گل د سپاندې

زه به څه لره له نوره خلکه زار کړم

په ما واړه چارې زړه دې چې يې کاندې

اوس خوشال خټک خپل يار په غېږ کې ونيو

رقيبان دې سترگې اړوې نغلاندې