پايکوب

زموږ يې لاسونه په ګناه ولړل

دوى د زنار غوټي شلولي دي

موږ يې د جام نوبت په خم واړاوه

دوى د دوږخ نارې وهلي دي

زموږ د مستۍ نارې آسمان ته ختې

ساقي سېراب د تږو زړونو کاوه

زاهد د سترګو تر کونجو کتله

ده لا حساب د ګناهونو کاوه

دوى لا خبري د کوثر کولې

موږ د خيالي جنت قصرونه وران کړل

دوى يې په تشو پيالو وغولول

موږ يې د ميو ډک خمونه وران کړل

دوى په کوډل کي وزرونه خلاص کړل

موږ ته زندان د الوتلو نه و

دوى له نري بارانه وتښتېدل

موږ ته سېلاب د ټينګېدلو نه و

موږ د آزادو الوتو په خاطر

دلته قفس کي وزرونه مات کړل

چا د زندان پنجرې ماتي کړلې

چا په سوکونو کي لاسونه مات کړل

موږ د يوې مستي شېبې په خاطر

ځان د ګرداب و بدمستۍ ته ورکئ

د دې اوږده مړاوي ژوندون عوض مو

يوه ګړۍ و پايکوپۍ ته ورکئ