غزل
پرورده که د مغولو په نمک یم
خوشحال خان خټکپرورده که د مغولو په نمک یم
دا ورنگ له جوره هم له غریوه ډک یم
په نا حق ئی په زندان کړم یو څو کاله
خدای خبر دی که ه خپله گناه شک یم
پښتنو سره زړه تور دی د مغو لو
خبر دار ئی په نیتونو یک په یک یم
که سره که نا سره راته معلوم د ی
په دا کار کښی په معنی لکه محک یم
هغه زیست چه د عزت له مخه نه وی
چه ئی کار په هغه زیست پوری هک پک یم
په خپل نام و ننگ راشم لیونی شم
خبر دار کله په سودو زیان د لک یم
اور ئی پوری په منصب په نوکرۍ شه
چه تر فهم وتر نظر د مغل کک یم
هر پښتون چه د مغولو نوکری کا
که د زده د هغو واړو بهترک یم
پښتانه لره شړۍ انډ یرۍ بس ده
نه په فکر د مسند نه د توشک یم
چه منصب می د مغل خوړیو ملک ووم
چه منصب د مغلو نشته اوس ملک یم
د فرمان د پروانی حکم ئی نه شته
شکر دا چه په خپل حکم خپل وک یم
آزادی ده په ساده سپینه جا مه کښی
خلاص له غمه د زر بفت و د میلک یم
د وښو جو نگړی هسی را ته ښی شوی
وائی ناست په محلونو د آ هسک یم
که اوگره د بټو شته په شوملو سپینه
د مغلو پلاو پاتی ډیر پری ډک یم
که می عمر په شماره د دیرشو تیر دی
لا په کار کښی د ورلۍ لکه ازبک یم
د افغان په ننگ می وتړله توره
ننگیالی دزمانی خوشحال خټک یم