راشه مه کوره ډېر جور

راشه مه کوره ډېر جور

زه هم خوی لرم يو طور

زه فرهاد د زمانې يم

ته شېرينه ددې دور

د غماز په خولې مې وژنې

نه انصاف لرې نه غور

په خبرو دې پوهېږم

زه لا نه يم هسې ثور

زما زړه لکه د باز دی

که ته رنگ لرې د ميوو

گوندې راشې په منگولو

درته پروت يم لکه بور

په خوشال کړې ځنې چارې

د غمزې په هور زور