صد بهاره شه در ځار د مينې درده

صد بهاره شه در ځار د مينې درده

د وفا د مخ مې سره ده گونه زرده

ستا قسم په اسوېلو د پاتې شويو

چې مو پلونه کړې پټ د کاروان گرده

تصور لره خلوت يې مانع نه و

ولې ډارې يې شي زما له آه سرده

په سراب د بړبوکو ستومانه ستړيه

پاڅه دا که وي محمل صحرا نور ده

په گرداب کې د هستۍ يم غوپه شوی

ما حمزه کړه ترې بهر همته مرده