سر په بيدې بېديا ونيوای ژړلی

سر په بيدې بېديا ونيوای ژړلی

په صحرا د ونو پاڼې، پټ خوړلی

که اشنا، که نا آشنا واړه ليدل شي

د همه واړو په ږيره ورخړلی

چې د قام د خېلخانې په حال خبر شوم

څه روزگار به پکې شي په غم لړلی

په ناحق مې آزادۍ و ته تلاش کړ

په زندان د اورنگ زېب ښه وم تړلی

خپل پردي چې د دنيا شکر خواره دي

لکه مچ هسې له ځانه وشړلی

زما حال به و هغه و ته معلوم و

که دا هومره ډېر آهونه چانغړلی

که خوشال پنجهزاري کا، مه يې وينه

د مغول له نوکرۍ دی اغېړلی