سر په صحرا لکه مجنون يمه د ستا د لاسه

سر په صحرا لکه مجنون يمه د ستا د لاسه

په زړه زخمي د ستا د زلفو د بلا دلاسه

تا دې هم خدای کاندي مفتون د چا په تورو سترگو

چې نوش کوې ډکې پيالې د سم د چا د لاسه

سوړ اسوېلی د شپې، ژړا دې دسحر شه نصيب

سوی ځيگر لوغړن پرېوځې د جفا دلاسه

خوب دې د سترگو نه فرار شه د بېلتون په نشه

ورک دې قرار شه دسحر باد سبا د لاسه

تا مې جاري په ځای داوښکو کړو له سترگو نه خون

خوراک دې وينه د ځيگر شه د حنا د لاسه

يوځلې رنگ شې په تهمت باندې په شانې زما

په کور او کلي کې رسوا شې د اشنا دلاسه

د سوي لوي زړه په درد باندې به پوه شې هله

سوخته په برق چې شې د چشم فتنه زا لاسه

ستا که شعار جور وجفا وي نو جفا کوه ته

ولې مجبور يمه حمزه خپلې وفا دلاسه