سبا

ساقي پرون د مستۍ لاپي کړلې

ما د خمار له ترخو شپو ژړله

دوی مستېدل ما د سبا د وېري

د دوی پر تشو پېمانو ژړله

دوی له طلوع سره فالونه کتل

ما د غروب خونړۍ سترګي ليدې

دوی د جنت په کيسو نه مړېدل

ما د دوږخ له کړاوو ژړله

دوی دخيالونو سمندر کي لاهو

ما يې څپو کي نهنګان وليدل

دوی د آرام ساحل غوټې وهلې

ما له سرکښو توپانو ژړله

دوی له نوبته رقيبان وايستل

په بربادۍ يې پېمانې پورته کړې

ما د زغمي ښامار د قهر سترګي

ليدلې ځکه مي ورو ورو ژړله

ملګرو زما د ميخانو ملګرو

زما د خمونو د جامو ملګرو

سبا هوښيار اوسئ مستي به نه وي

ساقي به نه وي پايکوبي به نه وي