سندره (آشيانه)

بيا په زړه کي ګرځي زمولېدلې ترانه

ياده سوه بلبل ته سوځېدلې آشيانه

نن مي ژوندي سوي د کلو بيده رنځونه

بيا راته پخلا سول د بېلتون غليم فوجونه

ماته مي سول خيالونه يو په يو دانه دانه

ستړي سولې اوښکي ګرېوانه ته په مزلونو

ورکي کړلې لاري لېونيو تدبيرونو

سوال مي د طواف دئ راته ښيي بتخانه

ميني مي شېرين کړله فصلونه د نکلونو

ما ته مي نزله کړه د کوهکن په کلنګونو

خورمه پر سر کاڼي ته وايمه دېوانه

راغلې تر غوږونو د زخمي نسيم کوکاري

مات يې دي څنګونه د رويبار پورته چيغاري

اور دئ لګېدلى په خلوت او ميخانه

بيا مي ارماني وزر په دام دئ کښېنولي

بيا مي د اقبال د لمر شغلې ترندي نيولي

خضر د چينې پر غاړه وکړه بهانه

بيا مي سوځوي د دوږخي ميني يادونه

بيا مي له مستيه خمار اخلي کساتونه

راکړه د قسمت ساقي نسکوره پيمانه

بيا پر ارمانجنو لارو ورکي سولې کډي

ځي د جهاني رنځوري هيلي ګډي وډي

بيا د ښامارانو په نامه سوه خزانه