غزل
څو بېړيې په دا سيند کې ډوبې ولاړې
خوشحال خان خټکڅو بېړيې په دا سيند کې ډوبې ولاړې
چې تخته يې مونده نه شي که يې غواړې
فراق هر څه ته لمبې دي لگولې
لکه لوند لرگی په اور ايښی څو ژاړې
غم، ښادي، سره تړلي دي له ځايه
هغه هومره به وژاړې څو ووياړې
چا يې نوم راته وانه خيست چې د چا دي
منارې مې ډېرې وليدې ولاړې
په هزار رنگه غمونه د جهان شته
په زر رنگه نارې واوره د خراړې
لکه رايې زما دزړه هغه لا نور دي
خلک څو خبرې کاندي غاړې غاړې
دا طومار څه هسې نه دی چې تمام شي
غوړوي يې ، پټوي يې ، لولي ، نغاړې
دين دنيا لره په کار خپله کرده ده
لوند وي، حلق د هر سړي په خپلې لاړې
چې بې غمه بې وباله يې خواړه دي
د بادشاه تر خوا نه په گڼم خنجاړې
غافلان به غوږ کاڼه دي، نه يې اوري
دخوشال خټک د خولې خبرې لواړې