تا پسې بې کور لکه يو شور يمه

تا پسې بې کور لکه يو شور يمه

سيند د محبت غوندې يو زور يمه

ما لکه نرگس په ټيټو سترگو وې

لاس مې کړه امسا ته اشنا کور يمه

خلاص به د همزولو د پېغوره شې

ښه شوه چې لايق دې د پېغور يمه

اوس مې کړه راجمع په لمدو بڼو

وم دې زه قسمت د حُسن خور يمه

سترگې کړه راپورته چې بې باکه شم

پنگه د الفت يم په تا پور يمه

غاښ مې د الفت د حرص مات نه شو

غوڅ که په دې لور يم، په دې لور يمه

لوستی دې اشنا که زه حمزه يمه

واړوه دا پاڼه څه لږ نور يمه