تا ياري له مانه پرې کړه که پښېمان يې

تا ياري له مانه پرې کړه که پښېمان يې

بيا را درومه هغه زړه يې، هغه ځان يې

همېشه زما د باغ زرغون توتا وې

اوس خبر نه يم توتا د کوم بوستان يې

زاړه هم کله ځوانان وو وار يې تېر شو

په زړو پورې خندا مه کړه که ځوان يې

يوجهان دا د ظاهر ، بل د باطن دی

راته ووايه د کوم يوه جهان يې

که طالع په سرير پاس کښېني گدای دی

که و آز و ته دې شا کړله سلطان يې

غم الم به دې ونه رسي و زړه ته

که دخپلې ژبې هر کله پاسبان يې

ته جوهر د لويۍ نه لرې خوشاله!

د کم شناختو په بازار هسې ارزان يې