تښتم د سړي نه د انسان سره کښېنم

تښتم د سړي نه د انسان سره کښېنم

چرته چې کښېنمه د خپل ځان سره کښېنم

نه کېږي نزدې چې د کاروان سره کښېنم

زه دخاموشۍ د بيابان سره کښېنم

راز د جمعيت او پرېشانۍ راته معلوم شو

زه چې کله گل د گلستان سره کښېنم

ورشم په بلنه د اشنا چې رقيب نه وي

کښېنمه مجبور خو د ارمان سره کښېنم

بيا هم يم يواځې که جانان سره کښېنم

څه پوهېږي خلق د خپل ځان سره کښېنم

وي نوی الهام د غريبانو په صحبت کې

ځکه دملک او نه دخان سره کښېنم

ټکی د عرفان يمه که نه وي سمندر يم

زه د افسانې چې د عنوان سره کښېنم

ستا تراوو مې ځمکه ښوره چنه نه کړه چرې

نه چې لږ د څاڅکو د باران سره کښېنم

لارې مې د ذهن چراغان د معاني دي

ځغل کې د سيالۍ د کهکشان سره کښېنم

فخر ته پخپله آيينه کړه هنرمنه

زه حمزه حيران يم د حيران سره کښېنم