غزل
اوښکه چې بهر ته راغله سپکه شوه
امیر حمزه شینواریاوښکه چې بهر ته راغله سپکه شوه
څو که مرغلره وه کونجکه شوه
ژوند د هر يوڅيز په اعتدال کې دی
ډېره چې شوه مينه، مينه ور که شوه
تښتي د نظر د پلوشې نه مې
دا خو د شبنم غوندې نازکه شوه
ډېره موده پس مې هوس وپېژند
دا څرنگه مينه ده چې کرکه شوه
ملا مې چې کږه شوه د ليندې په څېر
اوس مې تمنا ايله ناوکه شوه
غيرو ته د سوال يې چې عادت وموند
خوله د پښتونوالې ماته ځکه شوه
راوستمه نياز د اشنا غېږې ته
پورته د سپوږمۍ د پاسه ځمکه شوه
حيف دی چې جذبه د پښتونوالې مې
لاس کې د اغيارو شوه نېنځکه شوه
غوره پښتنه لره حمزه مدام
ښه ده که شينوارې که خټکه شوه