هر کس ښکاري قاصد راته چې تا شړلی يم

هر کس ښکاري قاصد راته چې تا شړلی يم

يو هم نه شو گويانه چې اشنا بللی يم

غونچې مې ستا د حسن رنگينۍ سر په گرېوان

مالياره ولې رېبې مې هم تا کړلی يم

د زړه شمع مې شوه ستا د محفل په ارمان گل

فانوس نه د هستۍ لکه لوگۍ وتلی يم

ارمان دې همه اوښکه کړم او اوښکه شوله زړه

کباب غوندې دې خپل باڼه په سيخ پېيلی يم

چې تاته زه حمزه نه شوم قبول څه شي په دا

دنيا که د ابد او د سخن منلی يم