غزل
هسې مست يم ستا د شونډو په شراب
رحمان باباهسې مست يم ستا د شونډو په شراب
چې به نه وي بل دا هسې مست خراب
لاس د ستا په مينه اچوم و گل ته
لکه بوټي ته لاس اچوي غرقاب
دا سرخي او سفيدي د ستا د مخ ده
که زما په مخ باران دی د خوناب
څه اثر به زما اوښکې په تا کاندي
لا تازه شي اور په اوښکو د کباب
عاشقان دې سترگې ورڼې کا په عشق کې
دا خواب نه دی دا منزل دی د سېلاب
ما چې خال د ستا د وروځو په ميان وليد
نه بل هسې رنگ امام شته نه محراب
ښاپېرۍ چې ليدی نه شي دا سبب دی
مخ د ستا له شرمه نغاړي په حجاب
چې سبا شي ستا تر مخ پورې شرمېږي
ځکه زيست په توره شپه کاندي مهتاب
حجاب واخله مخ کړه تور د هغو خلکو
چې تحسين کا ستا په دور د افتاب
هسې نه چې زه دلبر وايم و تاته
خدای دې تا لره در کړی دا خطاب
ستا دمخ په ورق باندې خط و خال دی
د مصحف په صحيفو باندې اعراب
ستا د حسن حساب هېڅ په رحمان نه شي
هم په دا چې بې حساب دی بې حساب